Handhaving op politieke agenda in Zevenaar

Mede met dank aan het college en Henk Visser is het handhavingsbeleid op de politieke agenda gekomen. Het college omdat ze visueel onterechte besluiten had genomen ten aanzien van de containerproblematiek van de bioscoop en de dwangsom voor het cafe Bright-Side. Werd de Bright-Side motie van Sociaal Zevenaar aangenomen met alleen tegenstemmen van de dames van GL en D’66, ook de bioscoopmotie werd aangenomen. Dat werd de burgemeester even te veel en hij riep uit: “Ik wens u succes bij het handhavingsbeleid de komende jaren.” Mooi gesproken. Want inderdaad heeft de raad hiermee een behoorlijke verantwoordelijkheid op zich genomen. Henk Visser van het CDA verwoordde het smalle koord der verantwoordelijkheden van het college en de raad goed. En daarmee bereikte hij dat het handhavingsbeleid op de politieke agenda komt. In september zal het besproken worden en daarbij zijn natuurlijk alle “gedoogsituaties” interessant. Sommige collega’s hadden moeite met de openlijke uiting van de frustratie van de burgemeester. Zelf had ik er minder moeite mee. Ten eerste hield hij zich in de discussie mooi in en het is toch een uiting dat je nog steeds betrokken bent bij de zaak. Het enige wat te melden is dat hij even zijn politieke voelsprieten kwijt was en hij niet begreep een al bij voorbaat verloren slag te leveren. En sommige politici genieten daar dan helaas van omdat ze het graag op de persoon spelen. Ik vond het namens Sociaal Zevenaar mooi dat de raad op een gevoelig punt het heft in handen had genomen.

Attentie voor 2 uitspraken rechter over Bunt

De rechtbank heeft uitspraak gedaan in verband met een zaak tegen een oud-medewerkster van de gemeente Zevenaar. Omdat het rapport Bunt ter sprake kwam en zoals u weet wij daar nog steeds bovenop zitten om te voorkomen dat dat nog eens gebeurd enkele punten uit de uitspraak van de rechter.

1.2. Om de samenwerking op de afdeling [naam afdeling] te ‘ontstroeven’ heeft appellant een extern organisatieadviseur B laten rapporteren. Betrokkene heeft een onthutsend beeld geschetst van de wijze waarop die organisatieadviseur zijn onderzoek bij haar heeft verricht.

4.5.4. Hier is in eerste plaats van belang dat appellant, mede gelet op het onder 1.2 vermelde, een overwegend aandeel heeft gehad in het ontstaan van de situatie die tot het ontslag heeft geleid. Vervolgens moet worden vastgesteld dat appellant zich weliswaar heeft ingespannen om betrokkene weer aan het werk te krijgen, maar daarbij onvoldoende in het oog heeft gehad dat betrokkene medische klachten had die verband hielden met de ontstane conflictsituatie.

Duidelijk is dat de rechter de gemeente mede verantwoordelijk houdt voor het rapport Bunt. Een belangrijke conclusie omdat het college van B en W nog steeds achter de werkwijze, uitvoering en uitkomsten van dit rapport staat.

Bunt en weer een uitspraak tegen de gem. Zevenaar

LJN: BV8626, Centrale Raad van Beroep , 10/3379 AW + 10/4627 AW + 11/2750 AW  uitspraak

Datum uitspraak: 08-03-2012 Datum publicatie: 13-03-2012 Rechtsgebied: Ambtenarenrecht Soort procedure: Hoger beroep Inhoudsindicatie: Ontslag wegens ongeschiktheid anders dan op grond van ziekte. Van ongeschiktheid wegens ziekte voor een bepaalde functie is (tevens) sprake indien op grond van medische gegevens met een grote mate van waarschijnlijkheid moet worden aangenomen dat bij en als gevolg van hervatting in dit eigen werk wederom uitval wegens ziekte zal plaatsvinden en/of dat hervatting tot schade van de gezondheid zal leiden. Daarvan is hier blijkens de beschikbare gegevens onmiskenbaar sprake. Bij de aangevallen uitspraak is het bestreden besluit dus terecht, zij het op andere gronden, vernietigd. 1) Ter uitvoering van de aangevallen uitspraak heeft appellant een nieuw besluit genomen, waarbij het ontslag is gehandhaafd, maar de ontslaggrond is gewijzigd in “andere gronden”, onder toekenning van (de garantie van) een aanspraak op de minimale uitkeringsregeling van hoofdstuk 10a (ZAR). De vaststelling door appellant dat een impasse is ontstaan waaruit geen andere uitweg mogelijk was dan een beëindiging van betrokkenes dienstverband, is juist. De onwrikbaar geworden situatie was niet (alleen) een gevolg van (te verwachten) ziekte van betrokkene. Bij deze situatieve ongeschiktheid kon appellant dan ook zijn toevlucht nemen tot een ontslagverlening ‘op andere gronden’. Het besluit is niet gebaseerd op nieuwe feiten die aanleiding zouden hebben behoren te geven tot het opnieuw horen van betrokkene. Appellant heeft een overwegend aandeel gehad in het ontstaan van de situatie die tot het ontslag heeft geleid. Vervolgens moet worden vastgesteld dat appellant zich weliswaar heeft ingespannen om betrokkene weer aan het werk te krijgen, maar daarbij onvoldoende in het oog heeft gehad dat betrokkene medische klachten had die verband hielden met de ontstane conflictsituatie. Door naast het relatief bescheiden bedrag voor outplacement te volstaan met de minimale uitkeringsregeling is betrokkene dan ook onvoldoende recht gedaan. Betrokkene komt hier een zogenoemd plusje toe. Het besluit kan niet in stand blijven, voor zover daarbij is nagelaten een regeling te treffen die verder gaat dan de minimale uitkeringsregeling. Geen toepassing gegeven aan de zogenoemde kantonrechtersformule. De Raad voorziet zelf en kent een compensatie toe van een bedrag van € 15.000,-. Kosten behandeling bezwaar. 2) Weigering om ter zake van ingebrekestelling voor de nalatigheid om tijdig een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen ter uitvoering van de aangevallen uitspraak, de hoogte van de verschuldigde dwangsom vast te stellen. Betrokken stelde appellant tijdig en niet prematuur in gebreke. De hoogte van de door appellant verschuldigde dwangsom wordt vastgesteld op een bedrag van € 940,-. Vindplaats(en): Rechtspraak.nl

Uitspraak

10/3379 AW          Q. 10/4627 AW 11/2750 AW Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer U I T S P R A A K op de hoger beroepen van: het College van burgemeester en wethouders van Zevenaar (appellant), tegen de uitspraak van de rechtbank Arnhem van 7 mei 2010, 08/4660 (aangevallen uitspraak), in het geding tussen: [betrokkene], wonende te [woonplaats], (betrokkene), en appellant Datum uitspraak: 8 maart 2012 I. PROCESVERLOOP Appellant heeft hoger beroepen ingesteld. Betrokkene heeft een verweerschrift ingediend. Appellant heeft ter uitvoering van de aangevallen uitspraak op 10 augustus 2010 een nieuwe beslissing genomen (besluit 1). De rechtbank heeft een beroepschrift van betrokkene doorgezonden dat betrekking heeft op de vaststelling van een dwangsom (besluit 2). Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 2 februari 2012. Appellant heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.T.J.H. Berns, advocaat, en mr. E.J. van den Berg. Betrokkene is verschenen, bijgestaan door mr. L. van Etten, advocaat. II. OVERWEGINGEN 1. De Raad gaat op grond van de gedingstukken en het verhandelde ter zitting uit van de volgende hier van belang zijnde feiten en omstandigheden. 1.1. Betrokkene was werkzaam als juridisch medewerkster bij de afdeling [naam afdeling] van de gemeente Zevenaar. In verband met haar goede functioneren is haar begin 2005 een gratificatie van twee extra periodieken toegekend. 1.2. Om de samenwerking op de afdeling [naam afdeling] te ‘ontstroeven’ heeft appellant een extern organisatieadviseur B laten rapporteren. Betrokkene heeft een onthutsend beeld geschetst van de wijze waarop die organisatieadviseur zijn onderzoek bij haar heeft verricht. 1.3. Na ontvangst van de voor haar onverwacht negatieve rapportage is betrokkene op 2 november 2005 wegens ziekte uitgevallen. De periode daarna laat een aaneenschakeling zien van periodes van arbeidsgeschiktheid en van ongeschiktheid wegens ziekte. Tot een werkhervatting door betrokkene is het niet meer gekomen. Gesprekken en mediation hebben niet tot resultaat geleid. 1.4. De betrokken bedrijfsarts heeft in juli 2007 op vragen van de gemeentesecretaris verklaard dat betrokkene niet primair ten gevolge van ziekte of gebrek arbeidsongeschikt was. Wel heeft betrokkene volgens die arts forse spanningsklachten en lichamelijke klachten als gevolg van de langdurige conflictsituatie. Een afspraak voor een gesprek met de gemeentesecretaris op 3 september 2007 over werkhervatting heeft bij betrokkene de klachten dermate doen toenemen dat het reëel is dat zij zich daarvoor wegens ziekte heeft afgemeld, aldus de bedrijfsarts in een advies van 5 september 2007. Op 24 oktober 2007 heeft de bedrijfsarts appellant geadviseerd geen energie meer te steken in de terugkeer van betrokkene bij de gemeente Zevenaar. Terugkeer in de organisatie zal naar verwachting bij betrokkene onherroepelijk tot klachten leiden, zo concludeerde de bedrijfsarts. 1.5. Daarop heeft appellant betrokkene, overeenkomstig het haar voorgelegde ontslagvoornemen, bij besluit van 12 februari 2008 met ingang van 1 maart 2008 ontslag verleend wegens ongeschiktheid voor de vervulling van haar ambt, anders dan op grond van ziekten of gebreken. Het op 26 april 2008 tegen dat ontslag gemaakte bezwaar is ongegrond verklaard bij besluit van 2 september 2008 (bestreden besluit). 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard en dat besluit vernietigd. Appellant kan zich met die beslissing niet verenigen. 3. De Raad komt naar aanleiding van de standpunten van partijen in hoger beroep tot de volgende beoordeling. 3.1. Appellant heeft betrokkene eervol ontslag verleend wegens ongeschiktheid voor haar functie, anders dan op grond van ziekte. Appellant heeft zijn ontslagbesluit genomen in aansluiting op de conclusie van de bedrijfsarts dat terugkeer van betrokkene in de organisatie onherroepelijk zal leiden tot klachten bij betrokkene. Gezien het advies van 5 september 2007 gaat het daarbij om medische klachten. Met die conclusie, die geen weerlegging vindt in enig ander medisch stuk, is niet verenigbaar de opvatting van appellant dat betrokkene niettemin ongeschikt is voor de vervulling van haar functie, anders dan op grond van ziekten of gebreken. Volgens vaste rechtspraak van de Raad, bijvoorbeeld zijn uitspraak van 1 september 2005, TAR 2006, 49 en LJN AU2922, waarop ook de rechtbank heeft gewezen, is van ongeschiktheid wegens ziekte voor een bepaalde functie (tevens) sprake indien op grond van medische gegevens met een grote mate van waarschijnlijkheid moet worden aangenomen dat bij en als gevolg van hervatting in dit eigen werk wederom uitval wegens ziekte zal plaatsvinden en/of dat hervatting tot schade van de gezondheid zal leiden. Daarvan is hier blijkens de beschikbare gegevens onmiskenbaar sprake. 3.2. Het bestreden besluit is dus op de hier uiteengezette gronden in rechte niet houdbaar. Bij de aangevallen uitspraak is het bestreden besluit dus terecht, zij het op andere gronden, vernietigd. 4. Beroep tegen besluit 1. 4.1. Bij besluit 1 heeft appellant het ontslag gehandhaafd, maar hij heeft de ontslaggrond gewijzigd in ‘andere gronden’. Appellant heeft geconcludeerd, zoals ook al eerder door hem was vastgesteld, dat sprake was van een impasse. De pogingen om betrokkene weer aan het werk te krijgen, zijn niet geslaagd. Verder heeft appellant aan betrokkene (de garantie van) een aanspraak op de minimale uitkeringsregeling van hoofdstuk 10a van de Zevenaarse Arbeidsvoorwaardenregeling (ZAR) toegekend. 4.2. Omdat betrokkene te kennen heeft gegeven dat met besluit 1 niet is tegemoetgekomen aan haar bezwaar, wordt zij geacht beroep te hebben ingesteld tegen dat besluit. Dit beroep wordt bij dit geding betrokken. 4.3. De vaststelling door appellant dat een impasse is ontstaan waaruit geen andere uitweg mogelijk was dan een beëindiging van betrokkenes dienstverband, is juist. De onwrikbaar geworden situatie was niet (alleen) een gevolg van (te verwachten) ziekte van betrokkene. Bij deze situatieve ongeschiktheid kon appellant dan ook zijn toevlucht nemen tot een ontslagverlening ‘op andere gronden’. 4.4. De door betrokkene tegen besluit 1 aangevoerde grond dat zij ten onrechte niet opnieuw is gehoord, treft geen doel. Bij het besluit is het verleende ontslag (slechts) gebaseerd op een andere grondslag. Het besluit is niet gebaseerd op nieuwe feiten die ingevolge artikel 7:9 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) aanleiding zouden hebben behoren te geven tot het opnieuw horen van betrokkene. 4.5.1. De tegen besluit 1 aangevoerde grond dat het besluit niet in stand kan blijven als aan het ontslag niet een meer verregaande uitkeringsregeling wordt verbonden, treft doel. Appellant heeft volstaan met toekenning van (de garantie van) een aanspraak op de minimale uitkeringsregeling van hoofdstuk 10a van de ZAR. Daarnaast, zo is ter zitting nog verduidelijkt, stelt appellant aan betrokkene het in het ontslagvoornemen genoemde bedrag van € 3.500,- beschikbaar voor outplacement. 4.5.2. Appellants stelling dat aan betrokkene hier een uitkering wordt verzekerd welke met het oog op de omstandigheden redelijk is te achten, is onjuist. 4.5.3. Ingevolge het derde lid van het hier toegepaste artikel 8:8 van de ZAR zoals dat ten tijde in geding luidde, moet het college in geval van ontslag op grond van dit artikel een regeling treffen waarbij de gewezen ambtenaar een uitkering wordt verzekerd welke met het oog op de omstandigheden redelijk is te achten, met dien verstande dat de betrokkene in elk geval recht heeft op een minimale uitkeringsregeling. Volgens vaste rechtspraak van de Raad (CRvB 9 december 2010, TAR 2011, 93 en LJN BO8173) kan de rechter tot het oordeel komen dat een minimale uitkeringsregeling onvoldoende is, indien komt vast te staan dat het bestuursorgaan een overwegend aandeel heeft gehad in het ontstaan en voortbestaan van de situatie die tot het ontslag heeft geleid, of indien gezegd moet worden dat het bestuursorgaan met het oog op de omstandigheden van het geval een uitkeringsregeling die niet uitgaat boven het niveau van de reguliere uitkeringen, niet redelijk heeft kunnen achten. 4.5.4. Hier is in eerste plaats van belang dat appellant, mede gelet op het onder 1.2 vermelde, een overwegend aandeel heeft gehad in het ontstaan van de situatie die tot het ontslag heeft geleid. Vervolgens moet worden vastgesteld dat appellant zich weliswaar heeft ingespannen om betrokkene weer aan het werk te krijgen, maar daarbij onvoldoende in het oog heeft gehad dat betrokkene medische klachten had die verband hielden met de ontstane conflictsituatie. Daardoor zijn soms te vergaande eisen aan appellante gesteld. Door naast het relatief bescheiden bedrag voor outplacement te volstaan met de minimale uitkeringsregeling is betrokkene dan ook onvoldoende recht gedaan. Betrokkene komt hier een zogenoemd plusje toe. 4.5.5. Besluit 1 kan dus niet in stand blijven, voor zover daarbij is nagelaten een regeling te treffen die verder gaat dan de minimale uitkeringsregeling. 4.5.6. Wat betreft het (nader) toe te kennen plusje komt betrokkenes verzoek om toepassing van de zogenoemde kantonrechtersformule of een daarop lijkende formule niet voor toewijzing in aanmerking. Volstaan wordt met verwijzing naar de onder 4.5.3 vermelde vaste rechtspraak van de Raad. 4.5.7. Een adequate compensatie is hier gelegen in de (extra) toekenning van een bedrag van € 15.000,-. Met het oog op de definitieve beslechting van het geschil wordt dit bedrag met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb bij deze uitspraak toegekend. 4.6. De door betrokkene aangevoerde grond dat in besluit 1 ten onrechte geen vergoeding is toegekend van de in aanmerking komende kosten die betrokkene heeft moeten maken in verband met de behandeling van het bezwaar, treft doel. Bij het besluit is ten onrechte het bijwonen van de tweede hoorzitting in bezwaar buiten beschouwing gebleven. Betrokkene heeft recht op vergoeding van de daarvoor in aanmerking komende kosten. Deze worden begroot op € 161,- (0,5 punt). Met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb wordt ook dit bedrag bij deze uitspraak toegekend. 5. Beroep tegen besluit 2. 5.1. Op 22 juni 2010 heeft betrokkene het college op grond van de bij de Wet dwangsom en beroep bij niet tijdig beslissen (Wet dwangsom) in de Awb opgenomen bepalingen, in gebreke gesteld voor de nalatigheid om tijdig een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen ter uitvoering van de aangevallen uitspraak. 5.2. Op 12 september 2010 heeft betrokkene bezwaar gemaakt tegen de weigering om ter zake van die ingebrekestelling de hoogte van de verschuldigde dwangsom vast te stellen. Het college heeft dat bezwaar op 18 januari 2011 bij besluit 2 “kennelijk niet-ontvankelijk” verklaard. Daarbij is overwogen dat de ingebrekestelling prematuur heeft plaatsgevonden. Ter zitting heeft het college nog het standpunt ingenomen dat de Wet dwangsom, gelet op de datum van het bezwaarschrift, hier niet van toepassing is. 5.3. De doorzending door de rechtbank van het beroep tegen besluit 2 is, gelet op artikel 4:19, eerste lid, in verbinding met artikel 7:14 van de Awb, juist. Het college had namelijk het bezwaarschrift van 12 september 2010 niet zelf moeten behandelen, maar had dit moeten doorzenden aan de Raad als beroepschrift dat betrekking had op besluitvorming die samenhing met besluit 1. Het beroep tegen besluit 2 is dus gegrond en besluit 2 moet worden vernietigd. 5.4. Betrokkene acht de weigering van het college om de hoogte van de verschuldigde dwangsom vast te stellen in strijd met artikel 4:18 van de Awb. 5.5. De Raad stelt voorop dat in lijn met zijn vaste rechtspraak (CRvB 21 juli 2011, LJN BR5257) geldt dat de Wet dwangsom van toepassing is op een situatie als hier aan de orde, waarin na de inwerkingtreding van die wet de uitspraak is gedaan ingevolge welke het bestuursorgaan verplicht is een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen. Met die uitspraak is een nieuwe termijn gaan lopen waarbinnen appellant opnieuw moest beslissen op het door betrokkene gemaakte bezwaar. 5.6. Omdat bij de aangevallen uitspraak aan appellant de opdracht was gegeven een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen, was appellant ingevolge artikel 7:10 van de Awb verplicht, nu hij voor de behandeling van het bezwaar niet (opnieuw) een commissie als bedoeld in artikel 7:13 van de Awb had ingesteld, binnen zes weken die nieuwe beslissing te nemen. De aangevallen uitspraak is bekendgemaakt op 7 mei 2010. De beslistermijn liep dus af op 18 juni 2010. 5.7. Toen betrokkene appellant op 22 juni 2010 in gebreke stelde, deed zij dat niet prematuur, maar tijdig. 5.8. Appellant heeft dus ten onrechte nagelaten de hoogte van de verschuldigde dwangsom vast te stellen. Met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb wordt de hoogte van de door appellant verschuldigde dwangsom bij deze uitspraak vastgesteld en wel, gelet op artikel 4:17, tweede lid, van de Awb, op een bedrag van € 940,-. 6.1. Het bovenstaande leidt tot de conclusie dat de aangevallen uitspraak moet worden bevestigd. 6.2. Het beroep tegen besluit 1 is gegrond. Besluit 1 moet worden vernietigd voor zover daarbij niet een verdergaande regeling is getroffen dan de minimale uitkeringsregeling en voor zover daarbij niet een verdergaande vergoeding is toegekend van de kosten die betrokkene heeft moeten maken in verband met de behandeling van het bezwaar. Hierin wordt bij deze uitspraak door de Raad zelf voorzien. 6.3. Het beroep tegen besluit 2 is gegrond. Besluit 2 moet worden vernietigd. Bij deze uitspraak wordt de hoogte van de door appellant verschuldigde dwangsom door de Raad zelf vastgesteld. 7. Op grond van het bovenstaande is er aanleiding om appellant met toepassing van artikel 8:75 van de Awb te veroordelen in de proceskosten van betrokkene in hoger beroep en in verband met de beroepen tegen besluit 1 en besluit 2. Deze worden begroot op € 1.311,- wegens rechtsbijstand en op € 25,14 aan reiskosten, in totaal op € 1.336,14. III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende: Bevestigt de aangevallen uitspraak; Verklaart het beroep tegen het besluit van 10 augustus 2010 (besluit 1) gegrond en vernietigt dat besluit voor zover daarbij niet een verdergaande regeling is getroffen dan de minimale uitkeringsregeling en voor zover daarbij niet een verdergaande vergoeding is toegekend van de kosten die betrokkene heeft moeten maken in verband met de behandeling van het bezwaar; Kent betrokkene een bedrag toe van € 15.161,-; Verklaart het beroep tegen het besluit van 18 januari 2011 (besluit 2) gegrond en vernietigt dat besluit; Stelt de hoogte van de aan betrokkene verschuldigde dwangsom vast op € 940,-; Veroordeelt appellant in de proceskosten tot een bedrag van € 1.497,14; Bepaalt dat van appellant een griffierecht wordt geheven van € 448,-. Deze uitspraak is gedaan door H.A.A.G. Vermeulen als voorzitter en N.J. van Vulpen-Grootjans en J.Th. Wolleswinkel als leden, in tegenwoordigheid van M.R. Schuurman als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 8 maart 2012. (get.) H.A.A.G. Vermeulen. (get.) M.R. Schuurman. HD

Schaken tegen computer

Schaak je graag? Ga eens naar http://www.schakentegencomputer.nl . Een nieuwe site waarin via eenvoud goede partijen zijn te spelen.

Rheintal

Liebe Freunde am Ober- und Hochrhein,

ohne erneut in Lobhudeleien verfallen zu wollen,
möchte ich Ihnen und Euch dennoch einmal zu
einem so phantastischen Erfolg gratulieren. Man kann
das nur nachvollziehen, wenn man weis, wie viele
Tage und Nächte, Rückschläge und Emotionen, Enttäuschungen,
Hindernisse und Schwierigkeiten dabei überwunden wurden.

Vor allem die Qualität die Adalbert Häge, Dr. Roland Diehl, Dr. Klaus Gumpp
und Johannes Baumgärtner, die jeder für sich und auf seine Art eingebracht
haben, macht dieses Beispiel so einzigartig und wohl auch
kaum wieder erreichbar.

Wir anderen müssen jetzt versuchen diesem Beispiel, wo es geht,
zu folgen, um mit eigenen Mitteln etwas ähnliches zu erreichen. Die
Geschlossenheit, die es dabei braucht, wäre auch ohne Ihre/Eure
charakterlichen Vorzüge, nicht denkbar. Sie sind mindestens so
schwer zu finden, wie das fachliche Wissen und Können, dass
diesen großartigen Erfolg ausmachen.

Euch allen und euren Mitstreitern, die diesen Erfolg getragen haben,
ein dreifaches Hoch für eine fantastische Leistung,
die unser aller Anerkennung und mindestens das
Bundesverdienstkreuz verdient.

Ihr/Euer

Frank Gross

http://www.badische-zeitung.de/suedwest-1/bund-und-land-einig-ueber-laerm-verbesserungen-bei-rheintalbahn–56598360.html

http://www.swp.de/ulm/nachrichten/suedwestumschau/Sieg-fuer-Buergerinitiativen;art4319,1365294

Grenscorrectie Zevenaar Duiven gewenst

door P.F.

Met de komst van de A15 is een grenscorrectie tussen Duiven en Zevenaar noodzakelijk. Vergelijk het met de situatie tussen Zevenaar en Didam met de A12. Nu de gemeenteraden van Duiven en Zevenaar definitief akkoord kunnen gaan met een gezamenlijk voorstel aan de minister voor de ligging van de A15 is het goed om over de grens van de beide gemeentes na te denken. Vooral omdat de colleges op bezoek gaan bij de minister is het aardig hen met een duidelijke boodschap naar Den Haag te sturen. Vooral voor Zevenaarse zijde is het van belang dat de nieuwe gemeentegrens gaat lopen tot de A15. Daardoor wordt het voor onze gemeente mogelijk aanvullende maatregelen te treffen tegen mogelijke milieulasten die de autosnelweg extra met zich gaat meenemen. Dan kunnen we tenminste over grond beschikken om die aanvullende maatregelen te nemen. Te denken valt aan de stichting van een park/bos (tegengaan fijnstof) en mogelijk een extra wegaanpassing richting Duiven. Dit is temeer van belang daar de gemeenteraad van Duiven in een extra motie autonomie geëist heeft. (Terwijl men wel continu haar autonomie over individuele raadsbeslissingen consekwent weggeeft)

De komende tijd is er veel overleg tussen de gemeentes in de Liemers. Vanavond de Dialoog tussen  gemeenteraadsleden; 16 januari tussen gemeenteraad en college van Zevenaar en 17 januari een sessie van 14.00 uur tot 20.00 uur tussen gemeenteraden en college’s van Westervoort, Duiven, Zevenaar en Rijnwaarden. We kunnen in januari een behoorlijke stap voorwaarts maken.

 

Openbare verlichting in Zevenaar

Er is heel wat te doen rondom de Zevenaarse lantarenpaal. 2 November is een motie door de Raad aangenomen die bepaalt dat de raad er voor kiest te bezuinigen op de straat verlichting. Maar niet zoals wethouder Gerard Nijland het nu uitlegt. (Zie vragen Rutger Holtman van Sociaal Zevenaar Dinsdag 06-12-2012 bij onderwerp rondvraag www.zevenaar.nl) Hij geeft Rutger als antwoord dat de rotonde’s en zebrapaden verlicht blijven en de rest donker. Nogmaals wijst Rutger op de situatie bij o.a. Oosteinde. De motie van de raad is anders ingevuld. Zie daarvoor het interruptie debatje tussen Stef Bijl en mezelf. De lantarenpalen zouden om en om uitgaan. Overigens wordt er op Hengelder hard gewerkt aan het vernieuwen van de lantarenpalen. Dat kevert plaatjes op die je niet vaak ziet, nl. Dubbele naast elkaar staande palen.

Ene heeft Ledverlichting en de andere niet. (zie het verschil!)leuke achtergrond

Bij de Zevenaarse Beschouwingen.

Zoals in zoveel gemeenten stonden de algemene beschouwingen in Zevenaar in het teken van bezuinigingen. Het college had er werk van gemaakt. Met een voorstel om over de hele linie zo’n beetje 10% te bezuinigen waren ze de discussie gestart. Daarnaast wilden ze bepaalde wensen van de raad om zeep helpen (logopedie voor kleine kinderen en kunstgrasvelden) Echter de coalitiepartijen (CDA, 5 zetels en Lokaal Belang 9 zetels) waren met amendementen gekomen die in hun uitwerking bijna tegenbegrotingen leken. Het CDA ging het verst: 5% over de gehele begroting bezuinigen maar nu inclusief personeel. Echter het CDA had de fout gemaakt om te pas en te onpas het woordje “taakstellend” te gebruiken. Uiteraard is dat not done in een begroting. Die moet gewoon kloppen. Niets geen taakstellen maar uitkomen op 0! Lokaal Belang had een warrig amendement geschreven om vooral de kunstgrasvelden voor de voetbalverenigingen binnen te halen. En enorme bezuinigingen op de WMO, dat je je afvroeg of we als gemeente nog wel onze wettelijke taak van de WMO-uitvoering kon waarmaken. Wat ik voelde in eerste termijn werd bewaarheid: De coalitiepartijen hadden zelf hun eigen oppositie georganiseerd en geen van hun voorstellen zouden het halen. Vooral voor Lokaal Belang met 9 zetels een farce. Zij hadden maar 2 stemmen nodig voor een meerderheid. Heb nog als Sociaal Zevenaar mijn hulp aangeboden (als tenminste belangrijke amendementen van ons gesteund zouden worden) maar LB (Lokaal Belang) volhardde in hun arrogantie en daarmee in hun ongelijk en hebben zich totaal geïsoleerd.

Toen werd het prijsschieten. De overige partijen verenigden zich om met dan de hulp van het CDA en dan met die van LB meerderheden binnen te halen. De WMO-bezuiniging werd drastisch verminderd, de kunstgrasvelden werden gehaald, minder bezuinigen op zwembad en personeel. De bibliotheek werd ontzien en zowaar het amendement van Sociaal Zevenaar om bezuinigingen bij de kinderboerderij te schrappen en zelfs de begroting te verhogen met de prijsindexering haalde het. (De enige organisatie die er wat bij krijgt in 2012) De politieke waarheid gebied me te zeggen dat de PvdA dit jaar de beschouwingen geweldig goed had voorbereid. Minutieus en met geraffineerde amendementen en moties werd deze kleine fractie van 3 zetels door alle onenigheid bij de coalitiepartijen de grote winnaar van de dag. Tientallen wijzigingsvoorstellen van hun hand haalde het. Zij hadden zich niet af laten leiden door het politieke “grootgeweld” van de coalitie. Als zij dat niet gedaan hadden dan was deze dag niet zo goed gelopen. Een goede politieke les. Ook al denk je niet op te kunnen boksen tegen grote partijen: Laat je niet afleiden door de vermeende politieke overmacht maar ga uit van je eigen politieke kracht en overtuiging! Sociaal Zevenaar heeft deze opstelling van de PvdA volledig ondersteund en geholpen om met ieder hamerslag weer een meerderheid voor een verbeterd besluit binnen te halen. Het kan oh zo vreemd lopen in de politiek. Zo denk je voor een der grootste bezuinigingsrondes in de Zevenaarse politiek te staan met gewoon afbraak van sociale, educatieve en culturele voorzieningen. Het eindresultaat was een complete afzwakking en een grote winst voor de oppositie. De beschouwingen van 2011 in Zevenaar zal ik niet snel meer vergeten. Vanaf s’middags 14.00 uur tot na middernacht politieke lessen geleerd maar vooral de schade kunnen beperken voor grote groepen mensen die afhankelijk zijn van voorzieningen voor een goede kwaliteit van leven. Volgend jaar zien we wel weer want natuurlijk zal de coalitie zijn wonden likken en proberen via hergroepering terug te komen. Maar de oppositie heeft laten zien waartoe ze in staat is. Dat geeft de burger moed!

Een kwestie van beschaving

 

Al meer dan 100 jaar kent Zevenaar een ziekenhuis waar patiënten met al hun klachten terecht kunnen. Konden zullen de Liemerse bewoners over een tijdje moeten zeggen. Hoe heeft het zover kunnen komen?

Een paar decennia terug was “marktwerking” het toverwoord. Geef diensten over aan het mechanisme van concurrentie en voilà, alles zou goedkoper worden en de kwaliteit verbeteren. Blijkbaar is totaal niets geleerd van de Amerikaanse situatie. Nergens ter wereld is er meer concurrentie  maar ook nergens is de gezondheidszorg zo duur. De markt is in de U.S.A. zo vercommercialiseerd en verziekt dat alleen rechtsregels en rechtbanken ordening kunnen scheppen in dagelijks voorkomende chaotische toestanden.

Nederland heeft medische zorg losgelaten als basisvoorziening. Daar gingen al zaken aan vooraf als openbaar vervoer, post en telefoon, de postbank, de verhuur van woningen, die praktisch om niet geprivatiseerd werden. Alles werd ter meerdere glorie op een verwilderde “markt” gedumpt en werd slachtoffer van de op die markt heersende anarchie. En ook van de ratrace van de sterkste mag overwinnen of nog beter gezegd: de sluwste mag nog meer geld verdienen. In die sfeer groeit nu een hele generatie op die denkt met normale zaken te maken te hebben. Zij begrijpen (nog) niet dat hier sprake is van gekte en verspilling van werk en geld op grote schaal. Het idee van een maakbare en veranderbare samenleving is weggeëbd. Mensen die streven naar radicale veranderingen worden weggezet als naïevelingen en wereldvreemde idealisten.

In deze sfeer blijven groepen mensen roepen om een waardiger wijze van samenleven. De occupybeweging  ontstaan door de naar nog meer geld graaiende speculanten, bankiers en andere grootverdieners die nu ook het economische klimaat hebben verpest, is er een voorbeeld van. Maar ook dichterbij kennen wij de onvermoeibare burgers die vertrouwen op een toekomst waarin het geld niet de maat der dingen is. Maar die weten dat juist de niet zichtbare dingen van het leven zoals broederschap, vriendschap, liefde, zorg voor elkaar, altruïsme en solidariteit in vrijheid en onderlinge gelijkwaardigheid er echt toe doen. Zo zijn er mensen, ik heb er onlangs over geschreven die blijven streven naar een onvoorwaardelijk basisinkomen rechtens je geboorte voor alle mensen op aarde. Meer dan een kerstboodschap want het is een zeer goed uitwerkbare visie op de toekomst. Deze visie wordt niet alleen gedragen uit rationele gronden maar vinden hun aanhangers onder humanisten, Christenen en sociale denkers en doeners.

Terug naar het door het kapitaal weg te bezuinigen ziekenhuis in Zevenaar. Duidelijk is dat nu ook de machthebbers in de gezondheidszorg, en dat zijn inmiddels geprivatiseerde zorgboeren, vinden dat er meer geld in hun broekzak dient te komen. En dat bereik je door alle producten die mensen toch wel nodig hebben duurder te maken en niet kostendekkende activiteiten weg te snijden. Dat is de belangrijkste reden dat het Zevenaarse ziekenhuis zijn spoedeisende hulp gaat verliezen en zijn regionale zorgtaken ziet afnemen. De concentratie van medische hulp in een paar grote steden in ziekenhuisfabrieken levert meer poen op. Dit is de moeilijk te verdragen gedachte maar helaas, de beslissers zijn de beschaving voorbij en buigen voor het geld, hun nieuwe god. Dat barsten gaan zorgen voor een omslag in denken, doen en dromen, is meer dan een wens.

PF

Rotonde Methen Zevenaar schiet lekker op

De rotonde bij de Methen in Zevenaar die binnenkort klaar kan zijn, schiet lekker op. De bouwvakkers zijn bezig met de laatste opruim- en verfijningsacties. Daarna kan het wegdek aangebracht worden. De beloofde datum van 18 november wordt dus zeker gehaald.

Opleverdatum rotonde de Methen wordt gehaald. Foto PF